Każda pożyczka jest rozpatrywana przez wewnętrzny zespół inwestycyjny oraz dwóch zewnętrznych członków komisji inwestycyjnej i oceniana według modelu ważonego opublikowanego przez Trine: 30% ryzyka portfelowego (wiarygodność aktywów oraz zdolność kredytowa klientów kupujących energię elektryczną), 30% ryzyka finansowego (obsługa zadłużenia, ekspozycja walutowa, możliwość wyprowadzania środków z kraju), 20% ryzyka operacyjnego, 10% jakości sponsora, 5% ryzyka technicznego oraz 5% ryzyka krajowego. Wyniki są przypisywane do klas od A do C; projekty poniżej tej klasy nigdy nie są oferowane inwestorom. Wycena odbywa się w ten sam sposób – Trine modeluje projekt w walucie lokalnej, dodaje marżę na pokrycie różnicy kursowej, odejmuje swoją opłatę w wysokości około 3%, a następnie dzieli pozostałą kwotę między oprocentowanie inwestora a rezerwę kredytobiorcy. Po niepowodzeniach w latach 2019–2021 firma wprowadziła dodatkowe elementy, takie jak due diligence prawne, weryfikację zdolności kredytowej klientów, zabezpieczenia oraz dłuższe terminy spłaty dostosowane do przepływów pieniężnych projektu.

Firma została założona w Göteborgu w 2015 roku przez Sama Manaberiego, Andreasa Lehnera, Christoffera Falsena i Christiana Genne’a; obecnie Falsen pełni funkcję dyrektora generalnego, a Genne – dyrektora ds. technologii, przy czym pozostali dwaj założyciele po cichu zniknęli ze strony poświęconej zespołowi. Wymieniony zespół liczy 18 osób w Szwecji, Nairobi i Wietnamie, w tym wymienionych z imienia i nazwiska menedżerów inwestycyjnych oraz zewnętrzny komitet inwestycyjny; zarejestrowana szwedzka spółka wykazuje zaledwie trzech pracowników, reszta to osoby zatrudnione na podstawie umów lub przebywające za granicą. Udziały należą głównie do sztokholmskiego inwestora społecznie odpowiedzialnego Gullspang oraz Chalmers Ventures. Firma jest niewielka – w 2025 r. odnotowała przychody w wysokości 13,5 mln SEK i stratę w wysokości 3,2 mln SEK, a jej kapitał własny wyniósł 11,9 mln SEK – jednak w 2025 r. zgłaszała rentowne kwartały, dysponując ponad 1 mln euro środków pieniężnych i nie mając żadnego zadłużenia.

Kredytobiorcy składają sprawozdania co kwartał, a za opóźnienia naliczane są opłaty karne; firma Trine twierdzi, że monitoruje wczesne sygnały ostrzegawcze i ogranicza udzielanie nowych kredytów kredytobiorcom, których sytuacja się pogarsza. Zabezpieczeniem współczesnych kredytów jest zastawiony sprzęt lub wierzytelności – które można przejąć w sposób, w jaki nigdy nie dało się przejąć tysięcy rozproszonych domowych zestawów solarnych. W przypadku opóźnień w spłatach: po 10 dniach roboczych następuje powiadomienie i naliczanie opłat za opóźnienie w wysokości stopy procentowej kredytu powiększonej o 2%; następnie restrukturyzacja, która wymaga zgody ponad połowy inwestorów; następnie niewypłacalność, przyspieszenie spłaty, sprzedaż aktywów i roszczenia z tytułu gwarancji (SIDA 60% kwoty głównej, DFC 50%, w przypadku kredytów objętych gwarancją). Rzeczywisty bilans: restrukturyzacja pozwoliła na dalszą spłatę 28 kredytów ecoligo, ale w przypadku dwóch kredytobiorców, którzy faktycznie nie wywiązali się ze zobowiązań, od momentu odpisania wierzytelności w grudniu 2025 r. nie odzyskano żadnych środków.

Trine nie pobiera od inwestorów żadnych opłat – nie ma opłat za rozpoczęcie inwestycji, prowadzenie konta ani wypłat; pobiera od pożyczkobiorcy prowizję za pośrednictwo w wysokości 2–4% oraz opłatę za zarządzanie w wysokości około 3% rocznie, które są już potrącane przed wyświetleniem stawki. Rzeczywiste koszty pojawiają się na marginesie: płatności kartą mogą wiązać się z opłatą za przewalutowanie naliczaną przez Twój bank (jeden z inwestorów podał, że wynosiła ona 3%), przelewy Trustly z kont skandynawskich kosztują 0,25%, a przewalutowanie spłat z powrotem na walutę krajową odbywa się według kursu Twojego banku. Syntetyczne pożyczki w USD powodują, że każda spłata podlega wahaniom kursu euro-dolara, bez żadnych ograniczeń. Mieszkańcy Szwecji płacą 30% podatku od odsetek, który jest zgłaszany automatycznie; zysków nie można chronić na koncie w ISK.

Tak, a większość tych informacji pochodzi z własnych oświadczeń firmy Trine. Kryzys na rynku domowych instalacji słonecznych w latach 2019–2021 spowodował łączne straty w wysokości 7,7 mln euro do końca 2024 r., a recenzje z jedną i dwiema gwiazdkami na Trustpilocie z lat 2020–2024 dokumentują to w liczbach: inwestor, który zainwestował 39 950 euro w 32 projekty, zarabia 0,6% rocznie po sześciu przypadkach niewypłacalności; inny stracił jedną trzecią swojej inwestycji; pojawiają się skargi, że „firma Trine ma OGROMNY problem z należytą starannością”, że pożyczki są bez końca przedłużane zamiast zostać uznane za niespłacone – co uniemożliwia również wypłatę gwarancji państwowych – oraz że komunikacja zanika, gdy projekty przynoszą straty. Od tamtej pory ton się zmienił: ocena na Trustpilot wynosi 4,8/5 na podstawie 178 recenzji, najnowsza negatywna recenzja pochodzi z grudnia 2024 r., a recenzenci z lat 2025–2026 odnotowują stabilne wyniki na poziomie 5,7–6,5%. Nie stwierdzono żadnych działań regulacyjnych ani zorganizowanych sporów inwestorskich, a Trine odpowiada na 100% negatywnych recenzji. Warto zwrócić uwagę na fakt, że największy z restrukturyzowanych kredytobiorców, ecoligo, ma ocenę 1,7/5 wśród własnych inwestorów.

Trine określa obecnie crowdfunding detaliczny jako punkt wyjścia dla nowych, niesprawdzonych kredytobiorców, podczas gdy ci o ugruntowanej pozycji przechodzą do finansowania instytucjonalnego – w 2025 r. finansowanie dwóch najlepiej ugruntowanych kredytobiorców przejęło zobowiązanie instytucjonalne o wartości 10 milionów euro. Konsekwencje praktyczne: często w danym momencie dostępna jest tylko jedna pożyczka, a inwestorzy skupiają się na najnowszych podmiotach. Należy również ostrożnie podchodzić do oznaczenia „chronione przez SIDA” na stronie głównej – gwarancje dotyczą konkretnych pożyczek, są ograniczone do 50–60% kwoty głównej, nie obejmują odsetek i są wypłacane dopiero po zakończeniu procesu odzyskiwania należności, który, jak wykazano, trwa wiele lat.